แตงค์เองที่เป็นคนพูดก่อน  แตงค์เองที่ขอเดินจากมา  ขอโทษหากมันทำร้ายเธอ

 

แต่ดีแล้วแหละ...รักตัวเองบ้างเถอะ..นะ..แตงค์เองก็จะกลับมารักตัวแตงค์เองเหมือนกัน

 

ปลายทางอาจไม่มีเรา แต่หากมีไรให้ช่วย..บอกนะ..ยินดีช่วยเสมอ

 

                               จะ(ขอ)เก็บเธอไว้ในมุมเล็กๆของใจ

                      

                                               (มาร์)แตงค์ 

 

 

 

 

 

 

ทำไงนะ..U ถึงจะเข้าใจว่า I เป็นห่วง U แค่ไหน

จะต้องให้แสดงออกยังไง!

ถ้า I ไม่ห่วง ไม่ CARE U ก็คงจะดี..แต่ I ก็ทำไม่ได้

I คงจะดูแลใครไม่ได้อีกแล้วแหละ...

I ขอร้องนะ..ขอความสดใสน่ารักกลับคืนมาเหมือนเดิมจะได้มั๊ย?

 

จะต้องถอนใจ อีกสักเท่าไร

โลกแห่งความเป็นจริง ไม่เคยเป็นอย่างใจ
วันและคืนเปลี่ยนหมุน ให้เราวิ่งตามเรื่อยไป
โตแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไป

การเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ง่ายเลย
มันไม่คุ้นไม่เคย ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อยใจ

ไม่มีเวลาเหลือ ไว้ฟังไว้คิดถึงใคร
ตแล้ว ต้องทำอย่างไร

เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ
จนตัวเราเองอาจหล่นหาย
เมื่อเด็กคนหนึ่งที่อยู่ในใจ เขาไปไหน
ทำไมวันนี้เขาหายไปจากเรา

ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้
โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ เอาไว้

ตรงขอบฟ้านั้น มีรุ้งพาดผ่าน
เมื่อความจริงความฝันได้มาบรรจบกัน
ที่ดินแดนแห่งนั้น เด็กน้อยคนหนึ่งกับฉัน
จูงมือเดินไปด้วยกัน

เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ
จนลืมว่าเราเคยเป็นใคร
อย่าลืมเด็กน้อย ทิ้งปล่อยเขาคอยอยู่เดียวดาย
ได้ยินใช่ไหมเสียงนั้นที่เรียกเรา

ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้
โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ จะอยู่กับฉันตลอดไป

 

 

ปล. อ้าว..ถ้างั้น..แล้วทำไมไส้ติ่งถึงอยู่ทางขวาล่ะ?..55 

 

ปล.(again) ขอบใจนะสำหรับคำอวยพรดีๆที่ส่งให้กันในวันธรรมดาๆวันนึงที่แสน

พิเศษ...21 มีนาคม ขอบใจจริงๆนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                     I'm tired!

 

 

 

โดนเต็มๆเลยนะเรา..เฮ้อ..เผาตัวเองชัดๆ! มารู้จักแตงค์เพิ่มอีกนิดล่ะกันเนาะ

 

5 ข้อที่อาจไม่มีใครคาดคิดว่าแตงค์จะเป็น

 

1. ไม่ได้โหดร้ายนะ : ใครจะรู้ว่าแตงค์อ่ะ ชอบไปยิงนก ตกปลา( พี่ชายยิง แต่แตงค์อ่ะดู ซักพักวิ่งหายไป พี่ชายนึกว่าน้องปอดแหก บอบบาง ที่ไหนได้ แตงค์วิ่งไปเก็บนกกลับบ้านแล้วชวนน้องสาวมาทำหลุมศพตกแต่งให้สวยงาม...พี่ชายอึ้ง!) ทั้งดูไก่ชน แม่วัวคลอดลูก(ซึ้งอ่ะ..แม่วัวน้ำตาไหลด้วย สงสารเลยไม่กินเนื้ออีกเลย เป็นเวลาจะ 10 ปีแล้ว) ดูเค้าฆ่าหมู (ตั้งแต่เอาไม้ทุบหัวเลยนะ) ฆ่าไก่ (ตั้งแต่เอามีดเชือดคอ ไม่ก็จะฟาดกับเสา) ฆ่าปลาไหล (ลุงชอบทำอาหาร แล้วชอบเป็นลูกมือไง..แต่ไม่กินนะ) เป็นไงล่ะ...ดูโหดๆแต่ก็อ่อนโยนนะ

 

2. คืนก่อน Christmas : เพราะต้องการจะSurpriseและทำให้น้องเชื่อว่าลุงซานต้ามีจริง(ที่โรงเรียนเป็นโรงเรียนคริสต์อ่ะนะ) ก็เลยบอกให้น้องเอาถุงเท้าไปห้อยไว้หน้าบ้าน พรุ่งนี้ต้องมีของขวัญแน่ๆ แตงค์ก็จัดการแอบออกไปซื้อปีโป้ตอน 2 ทุ่มกว่า ปรากฏกลับมาบ้านโดนตีเลย ถามว่าไปไหนก็ไม่บอก(เห็นเป็นขนมยิ่งไม่ต้องพูดเลย..โดนอยู่แล้ว ก็แตงค์ชอบเอาลูกอมซ่อนไว้ใต้หมอน แล้วแอบชวนน้องกินก่อนนอนอ่ะ..55) มือกอดอก โดนฟาดด้วยก้านมะยมซะ แล้วไม่รู้เป็นไง ทุกครั้งที่โดนทำโทษ ต้องไหว้ขอบคุณทุกครั้ง " ขอบคุณจ๊ะ" ทั้งที่น้ำตานี่ไหลพรากๆ นี่แหละน่ะ..พี่สาวที่แสนดี(หรือป่าวเรา)

 

3. ชีวิตเด็กๆ : จริงๆแล้วแตงค์(จากคำบอกเล่าของคุณครูและแม่)แตงค์จะไม่งอแง ร้องไห้ตามพ่อแม่ จับอยู่ไหนก็อยู่นั่น แต่ให้หลับจะไม่หลับ ชอบลุกขึ้นมานั่งดูคุณครูให้ดาวในสมุดเพื่อนๆ ไม่ฉี่รดที่นอนหรือกางเกง ให้อะไรก็ขอบคุณ จะซื้ออะไรก็ต้องถามแม่ว่า "คุณแม่มีตังค์มั๊ย แตงค์อยากได้อันนี้" ทั้งหมดเรื่องจริง แต่มีนิดนึงไม่จริง ก็ตอนไปรับปริญญาพี่ที่มช.น่ะซิ ตอนนั้นก็ ประมาณ 10 ขวบแล้วอ่ะนะ ระหว่างทางปวดฉี่มาก แต่ไม่บอกใครไง พอถึงตลาดทุ่งด่านเกวียนแถวลำปาง หาห้องน้ำก่อนเลย ปรากฏจ่ายตังค์เสร็จแล้ว ยืนฉี่ราดอยู่หน้าห้องน้ำซะงั้น...55

 

4. รถเมล์ : จากสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าเราจำเป็นต้องนั่ง แต่เมื่อมาทำงานที่กรุงเทพแล้ว หนีไม่พ้นรถเมล์จนได้ หลังจากสอบถามเพื่อนๆมาพอสมควร วันแรกของการไปทำงานไอ้แตงค์เล่นลงรถเมล์ก่อนเลยหนึ่งป้าย เดินอย่างไกล..55 ต่อมาด้วยความประหยัดจะกลับแพร่ แทนที่จะนั่งแท็กซี่ไปลงหมอชิตร้อยกว่าบาท แตงค์เลยขอนั่งปอ.145 ไปลงสุดสายปลายทางที่สถานีเลย พอขึ้นรถปุ๊บ โอโห...คนตรึมเลย แต่ละคนมีกระเป๋าเดินทางทั้งนั้น ได้นั่งหลังสุดด้วย (ดีนะที่แอร์เย็น ไม่งั้นคงได้เมารถก่อนเดินทางแน่ๆ)และด้วยความรอบคอบก็ถามเด็กผู้ชายวัยรุ่นข้างๆว่า"รถจอดที่สถานีเลยหรือป่าวค๊ะ" น้องตอบ"ใช่พี่ ถึงสถานีขนส่งข้างในเลย" เป็นไงล่ะ..อุ่นใจซะ ขับผ่านสถานีรถไฟฟ้า เข้าไปกลับรถข้างในที่ๆมีรถเมล์จอดเต็มเลย เย้! ถึงแล้วแน่ๆ ซักพักรถจอด คนลงตรึมเลย ด้วยความที่อยู่ข้างหลัง ก็เลยลงท้ายสุด พอลงปุ๊บ ก็ได้ยินเสียงเด็กผู้ชายตะโกนตามมา " พี่ๆ นี่ยังไม่ถึงขนส่งเลยนะ" สรุปต้องจ่ายค่าแท็กซี่อีก มิเตอร์ยังไม่ขยับด้วยซ้ำ แป็บเดียวเองอ่ะ ถึงขนส่งล่ะ...ฮาตัวเองจริงๆ..55

 

5. หาว : งงกันล่ะซิ..55 ก็มีอยู่ปีนึงป.5-6 นี่แหละมั้ง กลับจากลอยกระทงมา+ดูขบวนแห่ด้วย ซึ่งดึกม้ากก อากาศก็เย็นมากๆ ถึงห้องปุ๊บก็ง่วงนอน...หาวเลย ไม่พอบิดขี้เกียจด้วย ปรากฏว่ากรามค้างซิคะ หุบไม่ลง วิ่งไปห้องแม่ แม่ช่วยตบๆซักพักดัง "ป็อก" โอเค ลงแล้ว..ถือว่าโชคดีนะเนี๊ยะ ไม่งั้นต้องได้ไปหาคุณหมอที่รพ.แน่ๆ จากนั้นมา แตงค์ไม่เคยหาวแล้วไม่เอามือปิดปากอีกเลย..มันน่ากลัวม้ากกก..จริงๆนะ

 

เป็นไงล่ะ..รู้จักแตงค์มากขึ้นยัง..55..เปิ้ลนะเปิ้ล

 

 

 

 เฮ้อ..ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นไร ช่วงนี้มีแต่อะไรก็ไม่รู้..วุ่นวาย...เงียบเหงา

 คงเพราะคนคุ้นเคยต้องห่างกายมั้ง

 

      พี่รุ้ง   => กลับมาเร็วๆนะ คิดถึงอ่ะ...ทำงานไม่สนุกเหมือนเคย

      พี่เจษ => กลับมาแวะหาแตงค์(น้องสาวคนนี้)บ้างนะ...

 

                                                         (มาร์)แตงค์

            

 

 

ความรัก..ยิ่งรักมากทุ่มเทมาก..แต่หากไม่มีความไว้ใจ+ห่วงใย+ดูแลใส่ใจกันและกันแล้ว ไม่นานรักนั้นอาจหมดไป...

แต่มีคนๆนี้คนเดียวเท่านั้น ที่เราไม่เคยระแวงใจเลยว่าเค้าจะเลิกรักเราเมื่อไหร่...

 

อยากบอกคุณแม่จังว่า..แตงค์รัก+คิดถึงคุณแม่ที่สุดเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตื่นเต้นจัง! ขณะนี้มีการวางระเบิดทั่วกรุงเทพไปแล้ว 5 จุดแหนะ

 

อยู่ใกล้ตัวเราเข้ามาเรื่อยๆ...ปีใหม่ปีนี้จะสนุกมั๊ยเนี๊ยะ...

 

คนอะไรใจร้ายจัง! ไม่รู้จะก่อความวุ่นวายไปถึงไหน..เฮ้อ.. 

 

 

By the way! อยากมีคนพิเศษ อยู่ในคืนพิเศษ (จับมือกันข้ามผ่าน) คืนสำคัญอีกคืน ที่ต้องอยู่อย่างเหงาใจ ( ที่ความเหงาคืบคลาน..หัวใจ..)

 

 

 

 

 

 

 

0...สุขสันต์วันปีใหม่จ๊ะ...ขอให้มีความสุขกาย+สบายใจในปีนี้และปีต่อๆไปนะจ๊ะ...